Get Adobe Flash player

Szukaj na stronie:

W tej chwili na stronie

Naszą witrynę przegląda teraz 20 gości 

Na naszej stronie:

Oratorium Wileńskie w Kałkowie

W latach osiemdziesiątych ub. wieku u podnóża Gór Świętokrzyskich w miejscowości Kałków-Godów powstało sanktuarium Matki Bożej Bolesnej – Pani Ziemi Świętokrzyskiej. Sanktuarium to jest nazywane również patriotycznym, gdyż jest poświęcone martyrologii Narodu Polskiego w latach II wojny światowej. Wyłącznie temu celowi służy ośmiokondygnacyjna wieża zwana Golgotą, , wewnątrz której są niewielkie pomieszczenia – kapliczki zwane oratoriami, poświęcone ważnym osobom lub wydarzeniom najnowszej historii jak: ks. Maksymilian Kolbe, kardynał Stefan Wyszyński, ks. Jerzy Popiełuszko, Armia Krajowa Ziemi Świętokrzyskiej, Narodowe Siły Zbrojne, Katyń, Powstanie Warszawskie, tragedia Wołynia i Podola, Sybiracy, stan wojenny, Solidarność, itp.

Ponieważ w sanktuarium nie było żadnej informacji na temat tragicznych losów Wilna i Wileńszczyzny, należało wypełnić tę lukę. Porozumiałam się z kustoszem Sanktuarium ks. Czesławem Walą, który bardzo zainteresował się zaproponowanym tematem i obiecał dobudować na ten cel kilka kaplic, a nową część nazwał Martyrologium Kresów Wschodnich.

W tej części, w jednej z kilku kaplic znalazło się Oratorium Wileńskie, które zostało poświęcone 5-05-2010 r. przez ks. Walę.

W Oratorium Wileńskim znajdują się następujące tablice:

1. Przedwojenna mapa Polski z wyraźnie zaznaczoną Wileńszczyzną oraz informacja wstępna.

2. Informacja o działalności AK na Wileńszczyźnie oraz mapa Wileńszczyzny z zaznaczonymi miejscami bitew i akcji dywersyjnych.

3. Cmentarze AK-owskie na Wileńszczyźnie.

4. Operacja „Ostra Brama” czyli Powstanie Wileńskie.

5. Kościoły wileńskie oraz prześladowanie duchowieństwa poskiego.

6. Ponary – informacja o największym miejscu straceń na Kresah Płn.- Wsch. II Rzeczypospolitej.

7. Tablica Ponarska (wg. wzoru przyjętego przez „Rodzinę Ponarską”)

Jest to faza początkowa, gdyż w dalszym ciągu Oratorium będzie uzupełniane kolejnymi tablicami. W przygotowaniu są także dalsze tablice: Zbrodnia w Berezweczu – „droga śmierci”, Prowieniszki – litewski obóz koncentracyjny, Wileńskie poakowskie oddziały partyzanckie – działalność i losy powojenne.

Planowane są także dalsze tablice, poświęcone tragicznemu losowi ludności polskiej na Wileńszczyźnie, między innymi w miejscowościach takich jak Święciany, Glinciszki, Łyntupy i wiele innych.

W części Golgoty zwanej Martyrologium Kresów Wschodnich poza Oratorium Wileńskim planowane są następujące oratoria: Oratorium Łagierników, Oratorium Ziemii Białoruskiej ze specjalnym uwzględnieniem miejsc straceń w Kuropatach i Kołdyczewie oraz Oratorium Polesia.

15-05-2010 r. odbyło się poświęcenie Tablicy Ponarskiej w Kałkowie.

Celem Oratorium Wileńskiego jest upamiętnianie tragicznej historii Wilna i Wileńszczyzny w latach II wojny światowej. Sytuację ludności polskiej na tych ziemiach znacznie pogarszał fakt, że Wilno w czasie wojny miało dwóch okupantów: głównego –Sowietów lub Niemców oraz o wiele gorszego podokupanta litewskiego, ściśle współpracującego z okupantem głównym.

Litewskie prześladowania Polaków, od pokoleń zamieszkujących te ziemie, nagminnie stosowane przez policję litewską (Sauguma) jak i przez litewskie ochotnicze oddziały specjalne (Ypatingas burys), charakteryzowały się wielką gorliwością w działaniu (a raczej nadgorliwością, jak słusznie zauważyła H. Pasierbska-Wojtowicz w swojej wypowiedzi dla „Magazynu Wileńskiego” – nr 11/2009, s.4).

Szczytowym osiągnięciem litewskiego ludobójstwa była kaźń Ponarska, gdzie litewskie ochotnicze oddziały egzekucyjne w służbie niemieckiej zamordowały ok. 100. 000 ofiar – obywateli polskich oraz osób innych narodowości, częstokroć jeszcze nad dołami śmierci torturując swe ofiary.

Są to fakty historyczne, niestety zbyt mało znane ogółowi społeczeństwa polskiego, które nie mogą ulec zapomnieniu i powinny być bardziej nagłaśniane i upowszechniane przez stronę polską.

Naszym obowiązkiem jest utrwalanie i przekazanie przyszłym pokoleniom prawdy historycznej oraz pamięci o gehennie Polaków na Wileńszczyźnie w czasie wojny.

Renata Buśko

Comments are now closed for this entry